ความปะรทับต่อ ม.บูร

อันมนุษย์หวังสิ่งใดไร้ผู้รู้ ครูเป็นผู้หมอบพลังหวังสั่งสอนหวังขัดเกลาจิตใจเด็กให้รู้นอน เกิดเป็นพรเปี่ยมศักดาหารู้ตนแม้เปรียบดาวดวงสุดท้ายที่ปลายฟ้า หมู่เมฆาที่ลอยล่องบนเวหาแม้เปรียบดวงสุริยันและจันทรา ยังมิกล้าเทียบใบบุญพระคุณครู